«Ամբոխ-էլիտար» հասարակություն․ իսկ ո՞վ է կառավարում էլիտային

Սկիզբը՝ այստեղ

ԿՈԲ (КОБ- «Концепция общественной безопасности»)․ կառավարման մասին դասախոսություններ

Մաս 3

Նախորդ մասում տեսանք կառավարման մի կարևոր սկզբունք։

Եթե հնարավոր է ձևավորել միլիոնավոր մարդկանց ընդհանուր տեղեկատվական և գաղափարական միջավայրը, ապա նրանցից յուրաքանչյուրին առանձին կառավարելու անհրաժեշտությունը նվազում է։

Բայց այդ դեպքում առաջանում է հաջորդ հարցը՝

ո՞վ է ձևավորում այդ միջավայրը։

Այստեղ դասախոսությունը մտցնում է «ամբոխ–էլիտար հասարակություն» հասկացությունը։

«Ամբոխը» մարդկանց քանակ չէ

Այս համատեքստում «ամբոխը» փողոցում հավաքված բազմությունը չէ։

Խոսքը այն մարդկանց մասին է, որոնք հիմնականում գործում են արդեն գոյություն ունեցող պատկերացումների, հեղինակությունների, ավանդույթների և ընդունված նորմերի շրջանակում՝ առանց դրանց ձևավորման մեխանիզմներին տիրապետելու։

Մարդը կարող է ունենալ բարձրագույն կրթություն, լինել բժիշկ, ինժեներ կամ գիտնական, բայց իր մասնագիտությունից դուրս առաջնորդվել արդեն պատրաստի կարծիքներով։

Հետևաբար բաժանումը խելացիների և հիմարների միջև չէ։

Հիմնական տարբերությունն ուրիշ տեղ է՝

ո՞վ է ձևավորում պատկերացումները, և ո՞վ է գործում արդեն ձևավորված պատկերացումների շրջանակում։

Էլիտան

Հասարակության մյուս հատվածում գտնվում են այն շերտերը, որոնք ավելի մեծ մասնակցություն ունեն որոշումների կայացմանը և ռեսուրսների կառավարմանը։

Քաղաքական ղեկավարություն։

Պետական ապարատ։

Խոշոր բիզնես։

Ֆինանսական համակարգ։

Մեդիա։

Մշակութային և գիտական հեղինակություններ։

Առաջին հայացքից կառավարման պատկերը պարզ է՝

էլիտան կառավարում է, հասարակության մեծ մասը՝ կառավարվում։

Բայց այստեղ է առաջանում ամբողջ կառուցվածքը փոխող հարցը։

Իսկ արդյո՞ք էլիտան ինքն է սահմանում այն կանոնները, որոնցով գործում է։

Նախարարը գործում է որոշակի տնտեսական համակարգի ներսում։

Բանկիրը՝ արդեն գոյություն ունեցող ֆինանսական կանոններով։

Գործարարը՝ շուկայի և վարկային համակարգի պայմաններում։

Քաղաքական գործիչը՝ արդեն ձևավորված հասարակական սպասումների, գաղափարների և միջազգային հարաբերությունների շրջանակում։

Այսինքն՝ մարդը կարող է կառավարել իրենից ներքև գտնվող համակարգը և միաժամանակ կառավարվել ավելի բարձր մակարդակից։

Պաշտոնը դեռ կառավարման բարձրագույն մակարդակ չէ

Մենք սովոր ենք իշխանության բուրգի վերևում տեսնել պետության ղեկավարին։

Բայց եթե նույնիսկ ամենաբարձր պաշտոն զբաղեցնող մարդը որոշումներ է ընդունում արդեն ձևավորված տնտեսական, ֆինանսական և գաղափարական պայմաններում, ապա պետք է ուսումնասիրել նաև՝

ո՞վ է ձևավորում այդ պայմանները։

Այստեղ իշխանությունը դադարում է նույնական լինել միայն պաշտոնի հետ։

Կառավարման գործիք կարող են դառնալ նաև՝

տեղեկատվությունը, գիտելիքը, ֆինանսները և աշխարհայացքը։

Եվ այստեղ առանձնապես կարևոր է գիտելիքը։

Եթե մեկը համակարգի մասին գիտի միայն դրա առանձին հատվածները, իսկ մյուսը տեսնում է ամբողջական պատկերը, երկրորդը շատ ավելի մեծ հնարավորություն ունի կանխատեսելու առաջինի գործողությունները և ձևավորելու այն պայմանները, որոնց ներսում առաջինը որոշում է ընդունելու։

Այսպիսով հասարակության մեջ կարող է գոյություն ունենալ ոչ միայն գույքային անհավասարություն, այլև շատ ավելի կարևոր՝

կառավարման գիտելիքի անհավասարություն։

Մեկը գիտի՝ ինչպես աշխատել համակարգում։

Մյուսը՝ ինչպես է աշխատում և կառավարվում հենց համակարգը։

Եվ այստեղ կապվում են առաջին երեք մասերը

Առաջին մասում տեսանք, որ գլոբալացումը ստեղծում է պետություններից ավելի լայն համակարգեր։

Երկրորդում՝ որ կառավարումը կարող է իրականացվել տեղեկատվության միջոցով՝ առանց բացահայտ հրամանի։

Այժմ երրորդ քայլն է։

Եթե նույնիսկ հասարակության տեսանելի էլիտան կարող է գործել իրենից վեր ձևավորված պայմանների ներսում, ապա պետք է հասկանալ՝

որտե՞ղ են ձևավորվում հենց այդ պայմանները։

Եվ առաջին պատասխաններից մեկը մեզ տանում է դեպի մարդու աշխարհայացքը։

Որովհետև ցանկացած նախարար, բանկիր, գործարար կամ պետության ղեկավար նախ և առաջ մարդ է՝ արդեն ձևավորված պատկերացումներով այն մասին, թե ինչն է ճիշտ, ինչն է հնարավոր և ինչ նպատակների պետք է հասնել։

Հետևաբար հաջորդ հարցը տրամաբանական է.

իսկ ո՞վ և ինչպե՞ս է ձևավորում այդ պատկերացումները։

Շարունակելի

Սերգեյ Ղարագյոզյան

Մեկնաբանություններ